دنیای سنگی

donyayesangi — Sun, 01 Nov 2009 10:08:18 GMT

عشق سردی سکوت را در آغوش میکشم و لحظه های بیقراری هایم را به سینه میفشارم،

در آستانه سرآغازی از تردید لحظه های یاس و بی رنگی را به بزم مینشینم،

چه غمگینانه مرور می کنم ثانیه های انتظار را برای سرابی دیگر

سرابی از بودن تو، سرابی از حضور تو،

مونس سر انگشت بی تابی هایم سردی تیک تاک ساعتی است در کنج خلوتم،

مزمزه طعم گس بغض و مبارزه با ویران شدنم،

چه چیز را به انتظار نشسته ام؟ از این سرای خاکی چه نسیب؟

غربتم، بی صدایی است در غرش ناآرام رودخانه ی بیقراریها،

در آستانه به گل نشستگی ؛ اشک مینوشم و سرمه خیال به چشم میکشم،

به چه می نگرم در این سرفصل بی سوار و من پری قصه ام که خنجر سکوت را

به صدای گلو سپرده ام، ویرانی ام را نظاره کن، نظاره کن، نظاره کن...

من مسافر غریب توی شهر بی کسی پشت دریاها و دنیا

مثل اون پرنده ی بی آشیون توی قصه ها رها بودم توی شهر آینه ها,

من به دنبال خودم می گشتم هر طرف من بودم و بی کسی از پشت سرم

چهره ی دیگری از من به خودم نشون می داد هر طرف بودن من بود و من با خودم

از همه کس بیگانه تر سایه ای بود که می دید مرا

بغض هر گاه مرا , ناله هر شام مرا آشنا بود نگاهش بر من

مرهمی بود به چشمان ترک خورده ی من که بجز خویش نمی دید کسی را

و جهان در ترکی بود که دیدار نشانیست مرا تا که از آینه ای دیدمش

و بغض مرا او دزدید من مسافر غریب توی شهر آینه ها،

جز من و خودم تو را دیدم و انگار جهان را دیدم من به دنبال تو گشتم دیگر...

هر طرف بودی و انگار نبودی دیگر...

سایه ای بودی و انگار جهانی دیگر...

اندکی ماندی و اندوه تو را یافتن بر من ماند تو سفر کردی و رفتی لیکن ,

از همه آینه ها نقش تو را می خوانم و باد موسیقی ناب تو به من می بخشد

روز و شب دلخوشی ام دیدن نقش تو بر آینه هاست شهر من آینه هاست

جز رخ تو به چه من می نگرم؟ ****

دوستت دارم این است تنها كلامی كه از عمق وجود بر زبان می رانم ترانه ای جاوید

تو را در قلب من می خواند...

بنواز امید لحظه های من آهنگ خوش ترانه های هستی ام را تو بنواز...

تو بخوان سرود جاودانگی ام را دكلمه كن...

تو بخوان و من تنها می توانم در سكوتی سر شار عشقم را فریاد كنم تو بمان...

و سكوت نمناكم را به نظاره بنشین مرا از من جدا كن و "ما" یی ساز

در سكوتی كه من و تو می سازیم آن دم مرا ز مهر خود سیراب كن

جاری شو مثل رود وانگه كه من خود را به آب زلال رود میسپارم

بنگر كه چه آرام در برت خواهم زیست

گاه می نگرم بین من و تو بسی فاصله هاست

و در باور من اما لحظه های به تو اندیشیدن وه! چه زیباست

گاه می اندیشم گر تو را یك لحظه و فقط یك لحظه در دلم حس نكنم

آن لحظه ی غفلت دشمن جان و دلم خواهد شد

همان بهتر كه نیاندیشم وین افكار بد اندیش را آغشته به لحظه های ناب احساست نكنم

تو ای عشق بی دلیلم بنواز...

تو بر ساز دلم آهنگ این ترانه ی جاودانگی را ای دلنواز...

تو بخوان تو بمان...

و تا همیشه شانه هایت را محرم گریه های غمبارم كن و بیا...

و بیا و در سكوت هایت مرا فریاد كن...

اینجا برای از تو نوشتن هوا كم است دنـیا بـرای از تـو نـوشـتـن مـــرا كم است

اكسیر من نه اینكه مرا شعر تازه نیست من از تو می نویسم و این كیمیا كم است

سرشارم از خیال ولی این كفاف نیست در شـعر من حـقـیقـت یك ماجرا كم است...!!!

ترا گم میكنم هر روز و پیدا میكنم هر شب

واینسان خواب ها را با تو زیبا می كنم

هر شب تماشایی ست پیچ و تاب آتش ها...

خوشا بر من كه پیچ و تاب آتش را تماشا میكنم هر شب مرا یك شب تحمل كن

كه تا باور كنی ای دوست چه گونه با جنون خود مدارا می كنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو كه این یخ كرده را از بی كسی (( ها )) می كنم

هر شب تمام سایه ها را می كشم بر روزن مهتاب

حضورم را ز چشم شهر حاشا میكنم هر شب دلم فریاد می خواهد

ولی در انزوای خویش چه بی آزار با دیوار نجوا میكنم هر شب

كجا دنبال مفهومی برای عشق میگردی ؟

كه من این واژه را تا صبح معنا میكنم هر شب

ما می مانیم تا جهان سبز شود

donyayesangi — Tue, 20 Oct 2009 14:32:18 GMT

" دکتر علی شریعتی "

باتو، همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کند

باتو، آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند

باتو، کوه ها حامیان وفادار خاندان من اند

باتو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند

و ابر،حریری است که بر گاهواره ی من کشیده اند

و طناب گاهواره ام را مادرم، که در پس این کوه ها همسایه ی ماست در دست خویش دارد

باتو، دریا با من مهربانی می کند

باتو، سپیده ی هر صبح بر گونه ام بوسه می زند

باتو، نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می زند

باتو، من با بهار می رویم

باتو، من در عطر یاس ها پخش می شوم

باتو، من در شیره ی هر نبات میجوشم

باتو، من در هر شکوفه می شکفم

باتو، من در هر طلوع لبخند میزنم، در هر تندر فریاد شوق می کشم، در حلقوم مرغان عاشق می

خوانم و در غلغل چشمه ها می خندم، در نای جویباران زمزمه می کنم

باتو، من در روح طبیعت پنهانم

باتو، من بودن را، زندگی را، شوق را، عشق را، زیبایی را، مهربانی پاک خداوندی را می نوشم

باتو، من در خلوت این صحرا، درغربت این سرزمین،

درسکوت این آسمان، در تنهایی این بی کسی،

غرقه ی فریاد و خروش و جمعیتم، درختان برادران من اند

و پرندگان خواهران من اند و گلها کودکان

من اند و اندام هر صخره مردی از خویشان من است و نسیم قاصدان بشارت گوی من اند و بوی

باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه ها ی شسته، باران خورده، پاک، همه خوش ترین یادهای من،

شیرین ترین یادگارهای من اند.

بی تو، من رنگهای این سرزمین را بیگانه میبینم

بی تو، رنگهای این سرزمین مرا می آزارند

بی تو، آهوان این صحرا گرگان هار من اند

بی تو، کوه ها دیوان سیاه و زشت خفته اند

بی تو، زمین قبرستان پلید و غبار آلودی است که مرا در خو به کینه می فشرد

ابر، کفن سپیدی است که بر گور خاکی من گسترده اند

و طناب گهواره ام را از دست مادرم ربوده اند و بر گردنم افکنده اند

بی تو، دریا گرگی است که آهوی معصوم مرا می بلعد

بی تو، پرندگان این سرزمین، سایه های وحشت اند و ابابیل بلایند

بی تو، سپیده ی هر صبح لبخند نفرت بار دهان جنازه ای است

بی تو، نسیم هر لحظه رنج های خفته را در سرم بیدار میکند

بی تو، من با بهار می میرم

بی تو، من در عطر یاس ها می گریم

بی تو، من در شیره ی هر نبات رنج هنوز بودن را

و جراحت روزهایی را که همچنان زنده خواهم ماند

لمس می کنم.

بی تو، من با هر برگ پائیزی می افتم

بی تو، من در چنگ طبیعت تنها می خشکم

بی تو، من زندگی را، شوق را، بودن را، عشق را،

زیبایی را، مهربانی پاک خداوندی را از یاد می برم

بی تو، من در خلوت این صحرا، درغربت این سرزمین،

درسکوت این آسمان، درتنهایی این بی کسی،

نگهبان سکوتم، حاجب درگه نومیدی، راهب معبد خاموشی،

سالک راه فراموشی ها، باغ پژمرده ی پامال زمستانم.

درختان هر کدام خاطره ی رنجی، شبح هر صخره،

ابلیسی، دیوی، غولی، گنگ وپ رکینه فروخفته،

کمین کرده مرا بر سر راه، باران زمزمه ی گریه در دل من،

بوی پونه، پیک و پیغامی نه برای دل من، بوی خاک،

تکرار دعوتی برای خفتن من ، شاخه های غبار گرفته،

باد خزانی خورده، پوک ، همه تلخ ترین یادهای من، تلخ ترین یادگارهای من اند

ما می مانیم تا جهان سبز شود

donyayesangi — Mon, 05 Oct 2009 13:53:18 GMT

عشقِ عمومی

اشک رازی ‌ست
لبخند رازی ‌ست
عشق رازی ‌ست

اشکِ آن شب لب‌خندِ عشق‌ام بود

قصه نيستم که بگويی
نغمه نيستم که بخوانی
صدا نيستم که بشنوی
يا چيزی چنان که ببينی
يا چيزی چنان که بدانی...

من دردِ مشترک‌ام
مرا فرياد کن

درخت با جنگل سخن‌می‌گويد
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن‌می‌گويم

نام‌ات را به من بگو
دست‌ات را به من بده
حرف‌ات را به من بگو
قلب‌ات را به من بده
من ريشه‌هایِ تو را دريافته‌ام
با لبان‌ات برایِ همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌های‌ات با دستانِ من آشناست

در خلوتِ روشن با تو گريسته‌ام
برایِ خاطرِ زنده‌گان،
و در گورستانِ تاريک با تو خوانده‌ام
زيباترينِ سرودها را
زيرا که مرده‌گانِ اين سال
عاشق‌ترينِ زنده‌گان بوده‌اند

دست‌ات را به من بده
دست‌هایِ تو با من آشناست
ای ديريافته با تو سخن‌می‌گويم
به‌سانِ ابر که با توفان
به‌سانِ علف که با صحرا
به‌سانِ باران که با دريا
به‌سانِ پرنده که با بهار
به‌سانِ درخت که با جنگل سخن‌می‌گويد

زيرا که من
ريشه‌هایِ تو را دريافته‌ام
زيرا که صدایِ من
با صدایِ تو آشناست

ما می مانیم تا جهان سبز شود

donyayesangi — Sat, 26 Sep 2009 11:20:18 GMT

۷ مهرماه

سالروز تولد اسوه صداقت و انسانیت

یگانه رهبر جنبش سبز ایران

سید میر حسین موسوی مبارک باد

"پاینده و سلامت باشی کبوتر صداقت"

"وعده دیدار ۷ مهر ساعت ۴ بعد از ظهر میدان هفت تیر"

donyayesangi — Thu, 24 Sep 2009 16:16:18 GMT

ایران

ای وطن قلب من روح و جانم

من کبوتر تویی آشیانم

سلام هموطن داغدیده و سبز من

نمی دانم کلمات را چگونه کنار هم قرار دهم تا گویای رنج من و تو باشد هموطنم

آری این روزها که آسمان آبی ایران عزیزمون آماج پرواز کرکسهای خونخوار و کثیف دروغگو شده

این روزها که قناری محبت و مهربونی که روزی ترانه سبز عشق و آزادی

را در میان درختان و شاخساران خاک وطن عزیزمون ایران نغمه سرایی می کرد

حال زندانی قفس خونخواران و جنایت کاران درغگو شده

صحبت از شعر و ادبیات و تعریف کردن خاطرات جایز نیست

این روزها باید با یکدیگر همدل و هم صدا بود

باید باهم و همراه هم بود

این روزها که گلهای سبز و پاک ایران جوانان رشید و آگاه ایران را

در بازداشتگاه های مخوف حکومت دروغ سلاخی می کنن

هموطن حمایت سبز تو مرهمیست بر قلب داغدیده و غمگین خانواده های گل های پر پر ایران

هموطن آگاه و بیدار باش

چشم هایت را به روی جنایات کثیف و ضد انسانی

این کلاغان و کرکس های خوناشام (خامنه ای احمدی نژاد و مصباح یزدی) باز کن

گوشهایت را به روی دروغ ها و مهمل گویی های این ترسوهای بی غیرت ببند

نگذار چراغ قلبت را با دروغ های بزرگ و مهملات کثیف تیره و تاریک کنند

قلبت را با نور سبز امید و عدالت روشن نگه دار

هموطن سبزم

این کلاغان خونخوار کثیف قصد ویرانیه ایران عزیزمون رو دارن

ایمان و شرف و اعتقادات ملت شریف ایران را هدف گرفته اند

قصد نابودیه اندیشه ها و ارزشهای این خاک مقدس را دارند

می خواهند ملت شریف و نجیب ایران را در فقر و بی سوادی غوطه ور کنند

تا ثروتها و ارزشهای ملی ایران زمین رو به یغما ببرند

هموطن سبزم

بپاخیز....

ببین چه بی چراغ و به ناروا راه بر عبور علاقه می بندند...

ببین چگونه کبوتران سفید امید را که آرمان های سبز عدالت خواهی دارند

در شکنجه گاه های وحشیانه خود سلاخی می کنند

هموطن صدای فریاد مظلومانه ایران عزیزمون را بشنو

بپا خیز هموطن بپا خیز

همراه شو عزیز کاین درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمیشود

ما می مانیم تا جهان سبز شود

پایان شب سیاه طلوع سپیدی صبح سبز عدالت و امیدست

donyayesangi — Fri, 24 Jul 2009 16:06:18 GMT

"تنهايي "

به نام او... همان كه اشك را مرهم دلها آفريد

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني

تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا كردم

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس

تو را از بين گلهايي كه در تنهاييم روئيد با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبي‌ترين موج تمناي دلم گفتي:

"دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي..."

"ومن تنها براي ديدن زيبايي آن چشمان..."

"تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم"

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب

ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم

نميدانم چرا رفتي ؟ نميدانم چرا؟ شايد خطا كردم

و تو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي

نميدانم كجا؟ تا كي؟ براي چه؟

ولي رفتي.....

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي‌باريد

donyayesangi — Sat, 06 Jun 2009 16:55:18 GMT

" بانوي سرزمين آفتاب "

چشم‏هايت
روياي كودكي‏ام بود
و نگاهت؛
اريب و خيس،
باران لحظه‏هاي دلتنگي‏ام
دوستت دارم
و تو قرنهاست اين را مي‏داني
و باز...
نمي‏دانم
از چشم‏هايت بگويم
از دستهايت
يا از گيسويت كه به مهتاب حجاب مي‏بخشد

نمي‏دانم
چرا از يادم نمي‏روي!؟

اينگونه تلخ نگاهم مكن

اين دستهاي خالي
ميراث اجدادي من است
و اين زمين نفرين شده؛
زادگاهم
و اين زبان ناگشوده؛
زبان مادري‏ام
من راز اين بغض‏ها را
سالهاست كه مي‏گريم
و پشت هاله‏هاي غبارآلودت خيسم.

بانو به چه مي‏نازم
به تقدست و يا به تاريخم
تقدست را هر روز
شاعران قومم مي‏نويسند
بي‏آنكه بخوانند
و تاريخم سالهاست كه زير آوار سكوت مدفون است
و با هر زلزله مدفون‏تر مي‏شود

بعد از تو
اين سروهاي بي‏خاصيت هميشه سبز
اين آسمان ويران و نانجيب
و اين عروسكان كاغذي
اذيتم مي‏كند

كجاي كاري بانو
آفتاب را از نگاهم دزديدند
من در روزگارِ هميشه شب متولد شدم
با نور ماه زندگي كردم
و اكنون اين ماهي كوچك
در تنگ خاطراتم نمي‏رقصد

بعد از تو
آنقدر با شب بودم
كه نور چشم‏هايم خاموش شد
و آنقدر اسمت را گريستم
كه نامم فراموشم شد
بعد از تو چقدر داستان بي تو بودنهايم را
به كودكان كوچه‏مان گفتم
كه اكنون نمي‏توانم از كوچه بگذرم
چرا از ياد كودكان كوچه‏مان نمي‏روي
من قصه‏هاي مادربزرگم را گوش كردم
من معصوميت مردمانم را فهميدم
حتي شعر ديروزم فراموشم شد
اما تو چرا از يادم نمي‏روي
و من...
با اين زبان زنجيري
هنوز هم كه هنوز است
داد مي‏زنم
بانو!
بانوي سرزمين آفتاب
"دوستت دارم"

donyayesangi — Fri, 17 Apr 2009 08:25:18 GMT

"بیش از عشق بر تو عاشقم"

نا ممکن است که احساس خود را نسبت به تو با واژه ها بیان کنم

اینها سرشارترین احساساتی هستند که تاکنون داشته ام

با این همه هنگامی که می خواهم اینهارا به تو بگویم و یا بنویسم

واژه ها حتی نمی توانند ذره ای از ژرفای احساساتم را بیان کنند

گرچه نمی توانم جوهر این احساسات شگفت انگیز را بیان کنم

می توانم بگویم آنگاه که با توام چه احساسی دارم

آنگاه که با توام احساس پرنده ای را دارم که آزاد و رها در آسمان آبی پرواز می کند

آنگاه که با توام چون گلی هستم که گلبرگهای زندگی را شکوفا می کند

آنگاه که با توام چون امواج دریا هستم که توفنده و سرکش بر ساحل می کوبند

آنگاه که با توام رنگین کمانی پس از توفانم که پر غرور رنگهایش را نشان طبیعت می دهد

آنگاه که با توام گویی هر آنچه که زیباست ما را در برگفته است

اینها تنها ذره ای ناچیز از احساس والای با تو بودن است

"تو همانی که همیشه به او اندیشیده ام"

"تو برای من مهمترینی در جهان"

"تو همانی که دوستت دارم"

شاید واژه عشق را ساخته اند تا احساسی چنین عمیق و هزار سو را بیان کند

اما باز هم این واژه کافی نیست

با اینهمه چون هنوز بهترین است

بگذار بگویم و باز بگویم

"بیش از عشق برتو عاشقم"

...بهنام...

donyayesangi — Fri, 13 Mar 2009 10:14:18 GMT

" شانه‌هاي تو "

وقتي كه شانه هايم

در زير بار حادثه مي‌خواست بشكند

يك لحظه از خاطر پريشان من گذشت

" بر شانه هاي تو "

بر شانه‌هاي تو

مي‌شد اگر سري بگـذارم

و اين بغض درد را

از تنگـناي سينه برآرم به هاي هاي

آن جان پناه مهر

شايد كه مي‌توانست

از بار اين مصيبت سنگـين آسوده‌ام كند...

مدتی را نخواهم بود

پیشاپیش سال نو را تبریک می گویم

تا فرصت سلامی دیگر بدرود...

در پناه آفریدگار عشق باشین...

donyayesangi — Fri, 13 Mar 2009 09:33:18 GMT

" طلوع دوباره آفتاب "

چرا ديگر نمي‌تابد،
بلند اندام زيبايم،
كه شمع پر فروغ و زيور ابيات من بود

چرا اينگونه ساكت شد،
پري قصه‌هاي من،
گل سرخ خيال لحظه‌هاي غربت و محنت

چرا تسليم محض سرنوشت نابرابر شد،

مگو، بـــــا تــــو !
كه شايد دلبرت،
دلبسته قصر طلايي شد...

نمي‌دانم .....

نمي‌دانم كه بعد زندگي عشق است يا تزوير؟
نمي‌دانم كه عصر ما،
و آن افسانه شيرين و كهنه قصه ليلي،

همه خواب و خيال است يا همه نسيان؟

نمي‌دانــــــــم ....

ولي، آونگ لحظه هاي شب خيزم،دمنا
و قطره قطره باران،
به روي شاخه گل‌ها،
و بغض در گلو مانده،
سرود سبز دوستي را،
و آفتاب صداقت را،
بشارت مي‌دهد روزي

به امــــــــيد چنان روزي
شب من، روز و، روزم شب شود آخر...